Karpacz /Biały Jar/-Kopa- Schronisko „Pod Śnieżką”- Śnieżka „Strzecha Akademicka”-„Samotnia”/Kościółek Wang (Karkonosze)

ŚNIEŻKA

Droga na Śnieżkę jest bodaj najczęściej odwiedzana. Jej atutem jest wyciąg , którym turyści udają się na Kopę. Zimą wyciąg stanowi podstawę ruchu narciarskiego, natomiast latem jest oblegany przez turystów pieszych. Miejska Kolej Linowa znacznie skraca czas zdobywania Śnieżki – wyprawa piesza to minimum 2 - 3 godziny drogi.

Wyciąg – start z miejscowości Karpacz, docieramy na Wielką Kopę, skąd ruszamy na Równię pod Śnieżką, jest to ostatni przystanek przed samym szczytem.

Śnieżka jest najwyższym szczytem Karkonoszy. Dawniej, gdy wiedza o niedostępnej wówczas Śnieżce dopiero kiełkowała, góra uważana była za najwyższy szczyt w Europie. Szybko jednak ludzie skorygowali ten błąd i odtąd Śnieżka może sie pochwalić mianem pierwszej góry odwiedzanej przez turystów. Mimo że wierzchołek Karkonoszy nie przewyższa Mont Everestu wysokością, to jednak w ilości odwiedzających ją turystów zdecydowanie przoduje. Turystyka piesza na Śnieżkę zaczęła się wcześnie, bo już w XIX wieku wielu ludzi pragnęło wspiąć się na nią o własnych siłach, by móc podziwiać niezapomniane widoki. Przy dobrej widoczności, która niestety zdarza się rzadko, można dojrzeć miejsca oddalone o 200 kilometrów. Tym niemniej nie jest to jedyna atrakcja góry. Już w XVII wieku na jej szczycie powstała kaplica świętego Wawrzyńca, zbudowana przez hrabiego Schaffgotscha, w celu przejednania złych zamiarów Ducha Gór. Obecnie kapliczka jest celem wielu pielgrzymek i zaraz obok obserwatorium najciekawszym obiektem. Z czasem pielgrzymkowy charakter wycieczek powoli zanikał, a turystyka stała się bardziej przyjemnością, niż duchowym oczyszczeniem. Kapliczka niedawno została odremontowana z zachowaniem wszelkich historycznych i architektonicznych perełek. W zasadzie codziennie można do niej wejść i nie tylko podziwiać jej wyjątkowy charakter, ale również pomodlić się w intencji Ducha Gór.

Schronisko

Pod Śnieżką turyści mogą zatrzymać się w schronisku „Dom Śląski” położonego na Równi Pod Śnieżką i jest to niestety jedyne miejsce, gdzie można przenocować w bliskim sąsiedztwie góry. Na szczycie Śnieżki znajduje się Obserwatorium Meteorologiczne oraz restauracja. Obserwatorium od niedawna jest otwarte dla turystów. Za niewielką opłatą można zaznajomić się z przyrządami meteorologicznymi, tymi zupełnie nowymi, jak i historycznymi, obejrzeć wystawę fotografii arktycznych oraz udać się na taras widokowy. Co prawda pierwsze budynki, które udało się ludziom zbudować na Śnieżce stanowiły kompleks schroniska górskiego, to w chwili obecnej na Śnieżce mogą nocować jedynie pracownicy Obserwatorium i restauracji. Niemniej jednak warto skorzystać ze smacznej oferty gastronomicznej oferowanej, przecież, w najwyższym punkcie Karkonoszy.

Warto nadmienić, że Śnieżka jest własnością dwóch narodów – Polaków i Czechów, którzy od wielu lat zgodnie dzielą się górą miedzy sobą i z turystami. Wejście na Śnieżkę od strony Czeskiej nie nastręcza większych problemów – podejście jest łagodne i, dodatkowo, Czesi dysponują wygodnym wyciągiem krzesełkowym z miejscowości Pec pod Śnieżką. Polska strona jest bardziej stroma, Karkonosze w tej części wymagają od turystów nie lada wysiłku. I chociaż nie dysponujemy wyciągiem, to turyści mają do wyboru dwie różne drogi – łagodniejszą, która zapewnia niezapomniane wrażenia widokowe, oraz bardziej stromą, wymagającą lepszej kondycji.

Osobliwością na Śnieżce jest również położony najwyżej w Czechach Urząd Pocztowy. Zarówno polscy, jak i czescy turyści mogą korzystać z jej usług.

Źródło: http://www.karkonosze.pl/schronisko_nasniezce/schronisko_nasniezce.php

........................................

STRZECHA AKADEMICKA

Historia schroniska
Strzecha Akademicka (obok schroniska Pod Łabskim Szczytem) uważana jest za najstarsze schronisko w Karkonoszach.

Buda pasterska malowniczo stojąca na Polanie Złotówka, przy starym Trakcie Śląskim, służyła górskim wędrowcom już w I połowie XVII wieku. Wzmiankowany u Gryphiusa w 1645 r. Daniel Steiner (stąd nazwa budy Danielsbaude) był następcą niejakiego Tanla (Tanlabaude), który tu gospodarzył już w 1642 roku.

Pierwsi właściciele słynęli ze znakomitej nalewki na szyszkach i gry, na rogu bądź trąbie, na powitanie i pożegnanie gości.

Wraz z rozwojem ruchu turystycznego pasterska buda zmieniała swój wygląd i przeistaczała się w prawdziwe górskie schronisko. Po niejakim Samuelu buda przeszła w ręce rodziny Hamplów (1758-1863) i od ich nazwiska uzyskała nazwę Hampelbaude, do dziś znaną i używaną w języku niemieckim.

Od 1696 do 1824 roku w schronisku wykładane były pamiątkowe księgi i stąd wiadomo, że we wrześniu 1790 roku w budzie Hampla nocował J.W. Goethe, który co rano podziwiał wschód słońca.

W 1896 roku w miejscu drewnianej budy wybudowano nowy, duży obiekt, który spłonął 1 kwietnia 1906 roku. Bardzo szybko, bo już 8 września tego samego roku uruchomiono po odbudowie hotel górski, rozbudowany jeszcze w 1912 roku, który w mało zmienionej postaci dotrwał do dziś.

Był niezwykle nowocześnie urządzony; miał elektryczne oświetlenie, centralne ogrzewanie, wygodnie urządzone pokoje z bieżącą wodą oraz łazienki. Służył turystom latem i zimą. Wielką atrakcją były zjazdy rogatymi saniami torem saneczkowym prowadzącym aż do Karpacza (obecnie żółty szlak turystyczny).

"Strzecha Akademicka" na mapie okolic ŚnieżkiPo wojnie schronisko przejęło YMCA z Krakowa, potem prowadzili je studenci wyższych uczelni krakowskich (Centrala Akademickiego Zrzeszenia Sportowego) i z tego okresu pochodzi dzisiejsza nazwa schroniska. W latach 1950-1956 był tu dom wczasowy FWP. Od 1957 roku Strzecha Akademicka jest własnością Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Ważne dla funkcjonowania schroniska zimą było zainstalowanie na Hali Złotówka w latach 70. wyciągu orczykowego.

W ostatnich latach było poważnie modernizowane. W roku 1995 położony został nowy miedziany dach, w latach 2000-2003 wymienione zostały w całym schronisku okna i wyremontowane sanitariaty i prysznice. Schronisko zostało wyposażone w saunę i inne urządzenia rekreacyjne.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Schronisko_PTTK_%22Strzecha_Akademicka%22

Dane teleadresowe: Adres: 58-550 Karpacz Telefon: (75) 753-52-75 Faks: (75) 753-52-75 E-mail: schronisko@strzecha-akademicka.com.pl Strona WWW: www.strzecha-akademicka.com.pl Liczba miejsc: 137 Cena noclegu: od 15.00 zł do 55.00 zł

........................................

SAMOTNIA

Jest jednym z najstarszych schronisk w Polsce. Są dane świadczące o tym, że już w drugiej połowie XVII wieku człowiek docierał w rejon Małego Stawu. Pierwsze wzmianki o domku nad Małym Stawem pochodzą z 1670 roku.

Ścieżka z okolic dzisiejszego Karpacza prowadziła przez Złotówkę do stojącej nad stawem budy. Mieszkał w niej strażnik pilnujący hodowanych w akwenie pstrągów. Nieco później, bo pod koniec XVII wieku, zaczęto używać innego szlaku, prowadzącego od dzisiejszego kościółka Wang, przez Rzepiórową Kręgielnię, Polanę, Kozi Mostek. Po dziś dzień chodzą turyści tym oznakowanym na niebiesko szlakiem. Pierwsza wzmianka o budzie nad stawem pochodzi z 1670 roku.

W swoim opisie wędrówki na Śnieżkę Christian Gryfius wspomina odwiedziny u mieszkającego tu krzepkiego starca. W kilka lat później, zwiedzający Karkonosze stolnik żmudzki, Teodor Billewicz w demonicznym opisie tego zakątka dostrzega łódź kołyszącą się na stawie. Przypuszcza się, że pierwsi właściciele budy nad stawem wywodzili się z rodziny Schuderów. Utrzymując się z hodowli kóz, pilnowali stawu spełniając tym wolę ówczesnych właścicieli tych ziem – rodziny Schaffgotschów.

Połączenie Jeleniej Góry ze światem przez uruchomienie w roku 1866 linii kolejowych do Wrocławia i Berlina potęguje rozwój ruchu turystycznego. Właściciele bud karkonoskich dostrzegają potrzebę ich rozbudowy. Do rozbudowy Samotni zabiera się Karol Häring. Z tego i późniejszego okresu pochodzą sprzeczne informacje na temat lokalizacji obecnej Samotni, niemniej dzisiejsza sala bufetowa ma już ponad 100 lat. Na skutek postępującego zubożenia Häring w 1891 roku sprzedaje swoją chatę Henrykowi Richterowi, radcy handlowemu z Miłkowa za 4000 talarów (wraz ze sporym stadem bydła). Nowy właściciel kontynuuje rozbudowę.

Z tego okresu pochodzi symbol Samotni – wieżyczka i odlany w Jeleniej Górze dzwon-sygnaturka z datą 1861 r. Nasuwa się tu przypuszczenie, że Richter mógł już posiadać ten dzwon przed przybyciem do budy nad stawem albo że związek jego z tą budową był wcześniejszy. Po 1900 roku przez kilkanaście lat schronisko dzierżawi Józef Bönsch, po czym Richter sprzedaje je Franciszkowi Krausowi, który obiekt ten dalej modernizuje. Od Małego Stawu (Kleiner Teich) obiekt nosi nazwę Teichbaude.

Kilkadziesiąt metrów od Samotni, przy drodze w kierunku Schroniska PTTK "Strzecha Akademicka", na jednym z głazów jest wykuty napis z jego nazwiskiem i datą 1922 r. Upamiętniać to może rozpoczęcie rozbudowy albo budowę tej drogi. Ostatnim właścicielem przed wybuchem II wojny światowej jest rodzina Hasse. Po wojnie przez schronisko przewinęło się kilkunastu zarządców (m.in. Stanisław Staroń, Zbigniew Pawłowski, Cezary Marcinkowski).

Od 13 czerwca 1966 roku Samotnią kierował wraz z żoną Sylwią Waldemar Siemaszko, postać w Karkonoszach znana i dziś już legendarna. 10 lutego 1994 roku w czasie zjeżdżania do Karpacza, na nie zabezpieczonym i zalodzonym zakręcie przy świątyni Wang, samochód terenowy spadł z kilkumetrowej skarpy. Jedyną ofiarą wypadku był Waldemar Siemaszko. Od tego dnia Samotnią kieruje Sylwia Siemaszko.

Samotnia pod kierownictwem pp. Siemaszko przeżyła rozkwit i stała się jednym z najczęściej nagradzanych schronisk i obiektów turystycznych w kraju. Wybudowano tu pierwszą w Sudetach biologiczną oczyszczalnię ścieków, zmodernizowano system ogrzewania z koksowego na olejowy (inicjatywa sympatyków Samotni z Wrocławia), zaadaptowano jedno z pomieszczeń zaplecza na jedyną chyba wtedy (1973) w kraju samoobsługową narciarnię, wybudowano garaż na pierwszy w Karkonoszach kanadyjski skuter śnieżny, zmodernizowano pracę kuchni i pralni. Myślano wtedy o jeszcze innych inwestycjach, ale przeprowadzona w 1975 roku ekspertyza techniczna wykazała nieopłacalność remontu kapitalnego. Powstał więc wtedy pomysł przekształcenia schroniska w muzeum górskie, niemniej jednak służy ono turystom do dziś. Konieczne okazało się jednak podstemplowanie najstarszej części stropu schroniska w dzisiejszej sali bufetowej i głównej klatki schodowej (1976).

Przy współudziale bywalców tego schroniska, które jako chyba jedyne w kraju przyznawało szczególnie oddanym dla tej budy turystom tytuł i odznakę "Zasłużony dla schroniska", organizowane tu były przeglądy filmów i przezroczy górskich. W wodach Małego Stawu organizowane były zawody płetwonurków o "Błękitną Wstęgę Samotni". Względy ochrony rezerwatu zmusiły jednak organizatorów do zaniechania tej imprezy, choć płetwonurkowie przed zawodami czyścili dno stawu z najróżniejszych przedmiotów. Przed utworzeniem Karkonoskiego Parku Narodowego w Wielkim Żlebie (Slalomowym) uprawiano narciarstwo. W drugi dzień Wielkanocy rozgrywano "Slalom Wiosenny", w latach późniejszych imprezę narciarską o charakterze zabawowym "Slalom Czekoladowy" (od koloru opalenizny, ale i błota, w którym można było wylądować).

Od 1967 roku organizowano zawody narciarskie o "Puchar Samotni" w konkurencji slalomu specjalnego lub slalomu giganta. Inicjatorem ich był gospodarz Samotni Waldemar Siemaszko, który wraz z gronem przyjaciół schroniska i miłośników narciarstwa ustalił regulamin zawodów. Te międzynarodowe zawody o ciekawej oprawie i programie trzeba było jednak zakończyć w 1981, bo cele ochrony rezerwatu okazały się wyższe.

W roku 1995, po wielu staraniach i ostatecznej zgodzie Karkonoskiego Parku Narodowego zorganizowano po raz kolejny zawody narciarskie im. Waldemara Siemaszki o "Puchar Samotni". Odbywają się one raz do roku.

Schronisko posiada stały dostęp do internetu, który udostępnia swoim gościom dzięki lokalnemu nadajnikowi radiowemu WiFi. Łącze realizowane jest również drogą radiową, dzięki nadajnikowi umieszczonemu na dachu siedziby GOPR, przy ulicy Sudeckiej przy wyjeździe z Jeleniej Góry w stronę Karpacza.

Dane teleadresowe: ul. Na Śnieżkę 16 58-550 Karpacz schronisko@samotnia.com.pl tel/fax +48 75 7619376

........................................ KOŚCIÓŁEK WANG – Kościółek zbudowany bez gwoździa

Średniowieczna drewniana Świątynia Wang stanowi największą atrakcję Karpacza. Położona jest w Karpaczu Górnym na wys. 885 m n.p.m. Została zbudowana w XII wieku w miejscowości Vang w południowej Norwegii w początkowym okresie chrystianizacji Skandynawii, a jego architektura łączy elementy sztuki romańskiej z ludową nordycką. Świątynia wykonana jest z sosny norweskiej, która nasycona żywicą, wykazuje niezwykłą trwałość. Dzięki staraniom hrabiny Fryderyki von Reden z Bukowca, kościół został przeniesiony w Karkonosze. Uroczyste poświęcenie odbyło się 28 lipca 1844. Pierwotnie budowla nie posiadała granitowej dzwonnicy, której zadaniem jest chronić świątynię przed silnymi porywami górskiego wiatru. Obok kościółka znajduje się plebania parafii ewangelicko-augsburskiej, cmentarz przykościelny i epitafium hrabiny Fryderyki von Reden.

Dane teleadresowe: Kościółek Wang 58-540 Karpacz, ul. Na Śnieżkę 8 tel. +48 075 76 19 228 http://www.wang.com.pl

Źródło: http://www.e-karpacz.pl/karpacz_wang.php

........................................

Zdjęcia

Pozostałe releacje

Brałeś udział?